IK ZIE JE.
JE VERHAAL KLOPT NIET MEER.
Het is geen toeval dat je hier bent.
Laat me raden…
Jij bent die vrouw
die alles wel geregeld krijgt.
Die sterk is.
Waar anderen op bouwen.
Je staat klaar voor iedereen.
Je draagt. Je organiseert. Je houdt alles recht.
En ergens heb je jezelf wijsgemaakt
dat je niemand nodig hebt.
Maar ondertussen… ben je moe.
Moe van altijd “aan” te staan.
Moe van altijd de sterke te zijn.
Je verlangt naar rust.
Stilte in je hoofd.
Ruimte in jezelf.
En tegelijk…
vind je het moeilijk om los te laten.
Want wat blijft er over
als jij niet meer degene bent
die alles draagt?
Dus je blijft doorgaan.
Nog een stap extra. Nog beter je best doen.
Alsof dát het verschil gaat maken.
Maar ergens voel je…
dat het zo niet meer klopt.
Ik zie je.
Je verhaal klopt niet meer.
Je voelt al langer
dat het anders mag.
En ja… ik hoor wat je zegt.
Maar ik voel ook wat eronder zit.
En daar gaan we naartoe.
Geen BS.
Geen rondjes rond de kerk.
Wel direct naar de kern.
Naar wie jij bent…
onder alles wat je bent gaan geloven.
Je hoeft niet méér te worden.
Je hoeft niet nóg sterker te zijn.
Het zit 'm niet in meer doen.
Het zit 'm in loslaten
wat je al die tijd hebt gedragen
en wat niet meer van jou is.
Dat is ook de weg die ik zelf ben gegaan.
Van moeten.
Naar begrijpen.
Naar loslaten.
Naar belichamen.
Tot er niets meer overbleef om te bewijzen.
Alleen… mezelf.
Thuiskomen.
En dat is exact waar we samen naartoe gaan.